Negatieve effecten van een tekort aan affiliatie
Affiliatie hoeft niet altijd positief uit te pakken, maar de gevolgen van een gebrek aan affiliatie zijn veel schrijnender. Eenzaamheid is daarvan een opvallend voorbeeld. Naarmate mensen meer angst ervaren om contact met anderen te leggen en om zich onder de mensen te begeven, hebben ze minder vrienden en voelen ze zich eenzamer.
Eenzaamheid kan gezien worden als een discrepantie tussen de feitelijke sociale contacten en de contacten die iemand die graag zou willen hebben. Deze discrepantie is pijnlijker, naarmate mensen het idee hebben dat het hen niet zal lukken om binnen redelijke termijn wel die gewenste contacten te krijgen. De onvrede met de eigen sociale contacten kan betrekking hebben op de aard, het aantal, de frequentie en de kwaliteit (in het bijzonder de intimiteit) van sociale relaties.
Volgens deze gedachte kan eenzaamheid ontstaan door:
· Verandering in de feitelijke sociale contacten:
bijvoorbeeld echtscheiding, verhuizing, familiebreuk of stoppen met werken
· Verandering in de wensen met betrekking tot sociale contacten:
Bijvoorbeeld in een moeilijke periode, waarin je meer behoefte aan steun hebt.
Verschillende soorten eenzaamheid
A. Eenzaamheid als persoonlijkheidstrek: een min of meer stabiel kenmerk: mensen die zich chronisch enzaam voelen, zij nemen hun eenzaamheid mee van de ene naar de andere situatie.
B. Eenzaamheid als toestand: een voorbijgaand, tijdelijk gevoel. Bijvoorbeeld als je verhuist of op een feestje komt waar je niemand kent.
C. Sociale eenzaamheid: vloeit voort uit sociale isolatie, dus uit gebrek aan vrienden en kennissen.
D. Emotionele eenzaamheid: door de afwezigheid van een belangrijke gehechtsheidsfiguur, zoals een ouder of een intieme partner.
Je kunt je dus best eenzaam voelen, ook al heb je veel vrienden en bekenden. Denk aan de autobiografie van koningin Wilhelmina, die ze titel meegaf: ‘Eenzaam, maar niet alleen’…
Affiliatie hoeft niet altijd positief uit te pakken, maar de gevolgen van een gebrek aan affiliatie zijn veel schrijnender. Eenzaamheid is daarvan een opvallend voorbeeld. Naarmate mensen meer angst ervaren om contact met anderen te leggen en om zich onder de mensen te begeven, hebben ze minder vrienden en voelen ze zich eenzamer.
Eenzaamheid kan gezien worden als een discrepantie tussen de feitelijke sociale contacten en de contacten die iemand die graag zou willen hebben. Deze discrepantie is pijnlijker, naarmate mensen het idee hebben dat het hen niet zal lukken om binnen redelijke termijn wel die gewenste contacten te krijgen. De onvrede met de eigen sociale contacten kan betrekking hebben op de aard, het aantal, de frequentie en de kwaliteit (in het bijzonder de intimiteit) van sociale relaties.
Volgens deze gedachte kan eenzaamheid ontstaan door:
· Verandering in de feitelijke sociale contacten:
bijvoorbeeld echtscheiding, verhuizing, familiebreuk of stoppen met werken
· Verandering in de wensen met betrekking tot sociale contacten:
Bijvoorbeeld in een moeilijke periode, waarin je meer behoefte aan steun hebt.
Verschillende soorten eenzaamheid
A. Eenzaamheid als persoonlijkheidstrek: een min of meer stabiel kenmerk: mensen die zich chronisch enzaam voelen, zij nemen hun eenzaamheid mee van de ene naar de andere situatie.
B. Eenzaamheid als toestand: een voorbijgaand, tijdelijk gevoel. Bijvoorbeeld als je verhuist of op een feestje komt waar je niemand kent.
C. Sociale eenzaamheid: vloeit voort uit sociale isolatie, dus uit gebrek aan vrienden en kennissen.
D. Emotionele eenzaamheid: door de afwezigheid van een belangrijke gehechtsheidsfiguur, zoals een ouder of een intieme partner.
Je kunt je dus best eenzaam voelen, ook al heb je veel vrienden en bekenden. Denk aan de autobiografie van koningin Wilhelmina, die ze titel meegaf: ‘Eenzaam, maar niet alleen’…
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |